بازگشت به بلاگ
امنیت در Next.js: چک‌لیست کامل برای محافظت از سایت در ۱۴۰۵
۱۴ دقیقه مطالعه

امنیت در Next.js: چک‌لیست کامل برای محافظت از سایت در ۱۴۰۵

امنیت Next.jsچک‌لیست امنیتآسیب‌پذیری Next.jsهدرهای امنیتیCSPامنیت وب‌سایتتست نفوذNext.js

تیتر خبرهای فنی چند ماه پیش را یادتان است؟ «آسیب‌پذیری در Next.js؛ احراز هویت کاملاً دور زد می‌شود.» برای اکوسیستم Next.js این خبر شوک بود، چون این فریم‌ورک را «امنِ پیش‌فرض» می‌دانند. حقیقت این است که هیچ فریم‌ورکی شما را امن نمی‌کند. Next.js حمله‌های کلاسیک را در لایه فرانت‌اند بسته و تجربه توسعه را تمیز کرده است، اما در عوض معماری جدیدش — Server Components، Server Actions و middleware — سطح حمله‌های تازه‌ای ساخته که خیلی از تیم‌ها هنوز جدی‌اش نمی‌گیرند.

من به‌عنوان کسی که هم با Next.js محصول می‌سازم و هم تست نفوذ انجام می‌دهم، این مقاله را از دل کارهای واقعی بیرون کشیده‌ام؛ امنیت در Next.js را نه از ترجمه‌ها، بلکه از پروژه‌های زنده نوشته‌ام. پروژه‌ای مثل سیستم فروش چاپ صدر با بیش از ۵۲٬۰۰۰ خط کد Next.js و پنل ادمین ۲۳ صفحه‌ای، دقیقاً همان جایی است که این سؤال‌ها از تئوری درمی‌آیند و به تصمیم پیکربندی تبدیل می‌شوند.

ترتیب این مقاله: اول درس دو آسیب‌پذیری واقعی و تازه، بعد چهار لایه دفاعی به ترتیب هزینه و اثر (هدرها، CSP، معماری احراز هویت، کلیدها و وابستگی‌ها)، بعد چک‌لیست نهایی ۱۲ بندی و سؤال‌های متداول. اگر همین الان در وضعیت حادثه هستید، وقت چک‌لیست پیشگیری نیست؛ اول چک‌لیست ۲۴ ساعت اول بعد از هک را باز کنید و بعد برای پیشگیری به این‌جا برگردید.

چرا امنیت در Next.js یک بحث جداست

در مدل قدیمی، فرانت‌اند فقط HTML و CSS می‌فرستاد و «سرور» یک دنیای جدا بود. در Next.js مدرن این مرز جابه‌جا شده: بخشی از منطق شما روی سرور اجرا می‌شود (Server Components)، بخشی تابع‌هایی‌اند که مستقیم از مرورگر صدا زده می‌شوند (Server Actions)، middleware روی هر درخواست می‌نشیند و Route Handlerها API شما هستند. این یعنی «فرانت‌اند» شما الان مرز امنیتی است، نه فقط ویترین.

نتیجه از دید مهاجم ساده است: هر تابعی که از مرورگر قابل صدا زدن است، یک endpoint عمومی است — چه شما اسمش را API گذاشته باشید چه نگذاشته باشید. تیم‌هایی که فقط «فرم لاگین را وصل کرده‌اند» و فکر می‌کنند امنیت یعنی «پسورد هش شود»، دقیقاً همین‌جا جا می‌مانند. OWASP هم همین را نقطه شروع برگه تقلب رسمی Next.js خودش قرار داده: نقاط ورود سرور را طبقه‌بندی و محافظت کنید.

خبر خوب این است که اکثر این کارها پیکربندی و عادت است، نه پول. در ادامه هر لایه را به ترتیب «بیشترین اثر به ازای کمترین هزینه» باز می‌کنم.

دو آسیب‌پذیری واقعی و درس‌هایشان

درس اول: CVE-2025-29927 — دور زدن احراز هویت middleware

در مارس ۲۰۲۵، یک آسیب‌پذیری بحرانی در Next.js منتشر شد که امتیاز آن در پایگاه رسمی NVD برابر ۹.۱ از ۱۰ است: اگر اعتبارسنجی و کنترل دسترسی شما فقط داخل middleware نوشته شده بود، مهاجم با افزودن یک هدر خاص به نام x-middleware-subrequest به درخواست، کل middleware را دور می‌زد و مستقیم به مسیرهای محافظت‌شده — مثلاً /admin — می‌رسید. نسخه‌های متأثر همه نسخه‌های قبل از ۱۲.۳.۵ و ۱۳.۵.۹ و ۱۴.۲.۲۵ و ۱۵.۲.۳ بودند و گزارش‌های صنعت، بهره‌برداری واقعی از آن را هم ثبت کردند. سه نکته عملی:

  • اگر هاست شما Vercel یا Netlify است یا خروجی static export دارید، این حفره خاص روی شما اجرا نمی‌شد — چون آن هدر همان‌جا پردازش نمی‌شود. ولی این به‌معنای مصونیت دائمی نیست؛ یعنی «کجا هاست می‌کنم» هم یک تصمیم امنیتی است.
  • راه‌حل فوری برای کسانی که نمی‌توانستند آپدیت کنند، حذف آن هدر در پروکسی بود؛ راه‌حل اصلی، آپدیت به نسخه پچ‌شده. معنایش برای همه ما: به‌روزرسانی به‌موقع، ارزان‌ترین تست نفوذی است که وجود ندارد.
  • درس معماری‌اش مهم‌تر از نسخه‌هاست و پایین‌تر به‌عنوان لایه مستقل بازش کرده‌ام: حکمرانی دسترسی باید در لایه‌ای باشد که داده را می‌دهد، نه فقط در دروازه.

درس دوم: موج تازه در پروتکل RSC

به این تمام نشد؛ در پایان ۲۰۲۵ رسانه‌های فنی فارسی هم از آسیب‌پذیری‌ای در پروتکل RSC خبر دادند که در شرایط خاص امکان اجرای کد از راه دور را می‌ساخت (لینک گزارش فارسی در منابع پایین مقاله). درس این یکی همان درس همیشگی امنیت است: سطح حمله فریم‌ورک‌های مدرن زنده است و هر ریلز جدید — Server Components، Server Actions — می‌تواند پوست‌انداز باشد. تیمی که فرآیند «خبر CVE → چک نسخه → آپدیت» را ندارد، عملاً با حفره‌های مربوزه زندگی می‌کند.

هدرهای امنیتی: ارزان‌ترین لایه دفاع

هدرهای امنیتی در Next.js از طریق فایل next.config.js و قابلیت استاندارد headers ست می‌شوند و هیچ‌کدام پول و کتابخانه نمی‌خواهند. حداقل مجموعه‌ای که هر سایت Next.js باید داشته باشد:

  • Strict-Transport-Security (HSTS): مرورگر را قفل می‌کند که با HTTPS بیاید؛ مقدار معمول max-age=63072000 به‌همراه includeSubDomains برای شروع خوب است.
  • X-Frame-Options: DENY: سایت شما را از قاب‌شدن در سایت دیگران (کلیک‌جکینگ) می‌بندد.
  • X-Content-Type-Options: nosniff: مانع حدس‌زدن نوع فایل توسط مرورگر می‌شود؛ یکی از رایج‌ترین مسیرهای آپلود مخرب همین‌جا باز می‌شود.
  • Referrer-Policy: strict-origin-when-cross-origin: آدرس کامل کاربران‌تان را به سایت‌های دیگر لو نمی‌دهد — گاهی نشست یا توکن داخل URL است.
  • Permissions-Policy: دوربین، مکان‌یابی و میکروفون را به‌صورت پیش‌فرض می‌بندد و فقط در صفحاتی که واقعاً لازم است باز می‌کند.
  • و یک مورد مخصوص Next.js: هدر x-powered-by را با گزینه poweredByHeader: false خاموش کنید؛ اعلام نسخه فریم‌ورک در هر پاسخ، نقشه رایگان به مهاجم می‌دهد.

بعد از ست‌کردن، خودتان را امتحان کنید: هر ابزار بازرسی هدر رایگانی را روی صفحه اصلی و یک صفحه API بزنید و مطمئن شوید هدرها در همه مسیرها می‌آیند — نه فقط صفحه اصلی.

CSP در Next.js — درست و بدون شکستن سایت

Content Security Policy قوی‌ترین محدودساز اثر XSS است: حتی اگر جایی از کد تزریق شود، CSP بارگذاری اسکریپت منابع ناشناس را بلاک می‌کند. مستندات رسمی Next.js راهنمای اختصاصی CSP دارد و پیاده‌سازی درستش ظرافت می‌خواهد، چون hydration و استایل‌های درج‌شده React با CSPهای سخت‌گیرانه ناسازگار می‌شوند و صفحه را می‌شکنند.

مسیر عملی که توصیه می‌کنم: شروع با حالت گزارش‌دهی (فقط Content-Security-Policy-Report-Only) و مشاهده چند روز گزارش‌ها، سپس سفت‌کردن تدریجی با nonce برای استایل و اسکریپت‌های درج‌شده طبق راهنمای رسمی. هرگز CSP را با کپی‌پیستِ یک نمونه خارجی روی پروداکشن فعال نکنید؛ CSP ضعیف‌تر از چیزی که فکر می‌کنید می‌تواند تجربه کاربر را قطع کند و اعتمادتان را بسوزاند — امنیت را هم باید مثل محصول روان‌کرد.

درس بزرگ: middleware به‌تنهایی احراز هویت نیست

اینجا مهم‌ترین سکشن مقاله است، همان که CVE-2025-29927 نشان داد. سناریوی رایج را همه دیده‌ایم: middleware نوشته‌اند که هر درخواست به /admin را بدون کوکی معتبر به /login می‌فرستد و خیال همه راحت است. دو مشکل جدی دارد:

  • middleware دروازه است، نه قاضی. طبق توصیه صریح OWASP در برگه تقلب Next.js، به proxy و middleware به‌تنهایی نباید اتکا کرد. حفره‌ای که دروازه را دور بزند — مانند همان هدر خاص — یعنی هیچ لایه دوم ندارید.
  • داده باید جایی بدهد که دسترسی چک شده. صفحه ادمین باید در لایه‌ای که داده را می‌کشد و رندر می‌کند، دوباره هویت و نقش کاربر را بپرسد. اگر رندر صفحه /admin مستقیماً کوئری حساس می‌زند و فقط middleware جلویش است، در واقع کل امنیت شما روی یک دروازه تنها سوار است.

این قاعده، نصف امنیت در Next.js را خلاصه می‌کند: middleware تجربه را می‌چیند (ریدایرکت، تمیزکاری، هدرهای عمومی)، اما تصمیم «این داده اجازه دیده شدن دارد» را همیشه Server Component یا Server Actionی می‌گیرد که داده را می‌دهد. این قاعده را روی همه مسیرهای حساس‌تان یک بار مرور کنید؛ معمولاً دو-سه نقطه ضعف پیدا می‌شود.

Server Actions و Route Handlers: endpointهای عمومی شما

این بخش را با یک جمله شروع کنم: هر Server Action و هر Route Handler از دید اینترنت یک endpoint عمومی است، حتی اگر فقط در یک دکمه داخل پنل ادمین صدا زده می‌شود. OWASP عبارت دقیق‌ترش را دارد: Server Actions را مثل endpoint امن کنید و Route Handler و API Routeها را جداگانه و مستقیم محافظت کنید، نه به اتکای لایه‌های دیگر.

سه عادت عملی که همین امروز می‌توانید بگذارید:

  1. اعتبارسنجی ورودی در بدنه هر Action/Handler. انواع TypeScript و شِمای رابط کاربری، اعتبارسنجی امنیتی نیستند؛ ورودی باید در سمت سرور دوباره چک شود — نوع، طول، فرمت و مجاز بودن مقدارها.
  2. چک دسترسی داخل خود Action/Handler. «این کاربر واقعاً اجازه این عملیات را دارد؟» باید همان‌جا جواب گرفته شود، قبل از هر کوئری حساس. این همان لایه دوم است که درس CVE بود.
  3. پاسخ حداقلی. اگر Handler خطای احراز هویت می‌دهد، همان و تمام؛ شمردن فیلدها و پیام‌های پرجزئیات، به مهاجم نقشه می‌دهد. و پاسخ موفق هم فقط فیلدهای لازم را برگرداند — نه کل ردیف دیتابیس را.

این سه عادت را روی همه Actionهای پنل‌تان — آپلود، تغییر نقش، ویرایش قیمت، اتصال به درگاه — مرور کنید؛ در پروژه‌های واقعی، بیشترین یافته‌های من همین‌جاست، نه در جاهای عجیب‌تر. امنیت در Next.js معمولاً نه در خطاهای عجیب، بلکه در همین نقاط ساده شکست می‌خورد.

کلیدها و داده‌ها بیرون از مرورگر بمانند

باندل کلاینت Next.js عمومی است؛ هر متغیری که به آن برسد، مال همه است. دو خطای متداول و اصلاح‌شان:

  • راز با پیشوند NEXT_PUBLIC_ — این پیشوند یعنی «این مقدار عمومی است». کلید API سرویس پرداخت یا پیامک با این پیشوند یعنی انتشار عمومی کلید. قاعده: هیچ رازی پیشوند NEXT_PUBLIC_ نمی‌گیرد؛ اگر مرورگر به سرویسی نیاز دارد، از Route Handler خودتان به‌عنوان واسط بگذرد.
  • کشیدن ماژول حساس به کامپوننت کلاینت — یک import اشتباه، کل کتابخانه و رشته‌های اتصال‌اش را داخل باندل می‌برد. برای ماژول‌های حساس از پکیج رسمی server-only استفاده کنید تا اگر روزی اشتباه شد، بیلد همان‌جا خطا بدهد، نه اینکه راز بیرون برود.

دو عادت تکمیلی: خروجی Route Handlerها و پراپ‌های رندر سمت سرور را حداقلی نگه دارید (داده‌ای که کاربر لازم ندارد، برای مهاجم برچسب گران‌بهاست) و مستندات رسمی Next.js درباره امنیت داده را یک بار کامل بخوانید — لینکش در منابع است و کوتاه‌تر از آن چیزی است که فکر می‌کنید. یک تمرین طلایی هم برای تیم‌های جدی: بعد از هر بیلد، چند ثانیه وقت بگذارید و باندل کلاینت را بازبینی کنید؛ اگر اسمی از سرویس، کلید یا مسیر داخلی در آن دیدید، همان‌جا ماجرای «چرا این عمومی شده؟» را باز کنید — این ساده‌ترین ممیزی امنیت در Next.js است که بدون ابزار خاصی انجام می‌شود.

وابستگی‌ها و به‌روزرسانی: امنیتِ ارزان‌ترین لایه

بیشتر نفوذهای واقعی از در و پنجره‌های مال شما می‌آیند: نسخه‌های کهنه، پکیج‌های متروکه و رازهای چرخ‌نشده. چهار عادت ارزان:

  1. نسخه Next.js را تحت نظر داشته باشید: با یک دستور ساده (npm list next) ببینید کجای تایم‌لاین پچ‌های امنیتی هستید و پس از هر اعلان CVE، آپدیت را وقتی خبر است، فوری انجام دهید.
  2. اسکن خودکار وابستگی‌ها در CI: npm audit در پایپ‌لاین بیلد، به‌همراه Dependabot یا ابزار مشابه در مخزن؛ یافته‌های بحرانی را با SLA بنبندید، نه «وقتی شد».
  3. Lockfile قفل و چرخش دوره‌ای رازها: هر رازی عمر دارد؛ توکن‌های سرویس‌ها و کلیدهای دیتابیس را دوره‌ای چرخانید — این کار در چک‌لیست پاسخ به حادثه هم اولین فاز است، پس بهتر است قبل از حادثه عادت شود.
  4. واقع‌بینی درباره پکیج‌های کوچک: هر پکیج جدید یعنی یک زنجیره تأمین جدید. پیش از افزودن، نگهدارنده و وزن و تاریخ آخرین انتشار را ببینید.

این لایه از همه‌چیز در این مقاله ارزان‌تر است و اگر فقط یک بخش را اجرا کنید، همین باشد.

چک‌لیست نهایی ۱۲ بندی

  1. نسخه Next.js در خط پچ‌شده است (حداقل ۱۲.۳.۵ / ۱۳.۵.۹ / ۱۴.۲.۲۵ / ۱۵.۲.۳ یا بالاتر) و فرآیند واکنش به CVE دارید.
  2. هدرهای امنیتی (HSTS، X-Frame-Options، nosniff، Referrer-Policy، Permissions-Policy) روی همه مسیرها ست و بازرسی شده‌اند.
  3. x-powered-by خاموش و نسخه‌های فنی از پاسخ‌های عمومی پنهان‌اند.
  4. CSP با nonce طبق راهنمای رسمی، اول در حالت Report-Only و بعد سفت‌شده، فعال است.
  5. هیچ تصمیم دسترسی‌ای فقط به middleware واگذار نشده؛ صفحات و داده‌های حساس در لایه داده دوباره حکمرانی می‌شوند.
  6. هر Server Action و Route Handler اعتبارسنجی ورودی سمت سرور دارد.
  7. چک دسترسی داخل خود Action/Handler انجام می‌شود، قبل از کوئری حساس.
  8. پاسخ‌ها حداقلی‌اند و هیچ ردیف کامل دیتابیس به مرورگر نفرستاده می‌شود.
  9. هیچ رازی با NEXT_PUBLIC_ وجود ندارد و ماژول‌های حساس server-only علامت خورده‌اند.
  10. وابستگی‌ها با npm audit و Dependabot پایش و یافته‌های بحرانی SLA دارند.
  11. بکاپ خودکار با تمرین بازیابی واقعی و لاگ با هشدار برای ورودها و خطاهای ۵xx فعال است.
  12. پیش از عرضه‌های بزرگ و به‌صورت دوره‌ای، تست نفوذ روی سایت اجرا می‌شود.

سوالات متداول

آیا Next.js ذاتاً امن‌تر از وردپرس است؟

از نظر ساختار، بله — وردپرس سهم غالب آلودگی‌های گزارش‌های امنیتی است و کد اختصاصی سطح حمله افزونه‌های شخص ثالث را ندارد. اما وقتی امنیت در Next.js را با وردپرس مقایسه می‌کنیم، «ذاتی امن» غلط رایجی است: پیکربندی غلط، نسخه کهنه و معماری بی‌دقت در Next.js هم به همان اندازه خطرناک است. امنیت را فریم‌ورک نمی‌دهد؛ فریم‌ورک فقط بعضی دیوارها را از قبل کشیده است.

از Vercel استفاده می‌کنم؛ دیگر امنیت لازم دارم؟

هاستینگ مدیریتی چند لایه واقعی را می‌بندد — مثلاً حفره معروف middleware روی Vercel اصلاً قابل بهره‌برداری نبود. اما کد شما، پیکربندی شما، وابستگی‌های شما و احراز هویت شما هنوز مسئولیت شماست. هاست خوب کف امنیت است، نه سقفش.

middleware برای احراز هویت کافی است؟

نه، و این حرف ما نیست؛ توصیه صریح OWASP است و درس CVE-2025-29927. middleware دروازه تجربه است؛ حکمرانی داده باید در لایه‌ای انجام شود که داده را می‌دهد. دروازه دوم را همیشه داخل Server Component یا Action بگذارید.

CSP در Next.js چرا سخت‌تر است و از کجا شروع کنم؟

چون hydration و استایل‌های درج‌شده React با CSP سخت‌گیرانه ناسازگار می‌شوند و صفحه می‌شکند. مسیر درست، راهنمای رسمی خود Next.js است: nonce با middleware و شروع از حالت Report-Only تا گزارش‌ها را ببینید و بعد سفت کنید.

چطور بفهمم نسخه Next.js پروژه من آسیب‌پذیر است؟

با یک دستور نسخه را ببینید (npm list next) و با اعلان‌های رسمی و پایگاه NVD مقایسه کنید؛ برای آسیب‌پذیری‌های وابستگی‌ها هم npm audit و هشدارهای مخزن کد را فعال کنید. اگر نسخه‌تان زیر خط پچ است، آپدیت را همان هفته برنامه‌ریزی کنید؛ فرآیند مهم‌تر از خود عدد است.

برای سایت Next.js تست نفوذ لازم است و هزینه‌اش چقدر؟

اگر سایت شما کاربر و داده و پنل دارد، بله — تست نفوذ همان‌جاهایی را می‌بیند که چک‌لیست‌ها نمی‌بینند. بازه هزینه و روش کار را در صفحه تعرفه شفاف باز کرده‌ایم و جزئیات رویکرد در صفحه امنیت آمده است؛ قبل از هر عرضه بزرگ یک دور کامل بگیرید.

جمع‌بندی

امنیت در Next.js یک ویژگی خریدنی نیست؛ مجموعه‌ای از نسخه به‌روز، هدرهای درست، حکمرانی داده در لایه درست و عادت‌های تیم است. چک‌لیست ۱۲ بندی بالای صفحه را چاپ کنید و هر فصل را یک شب بازبینی کنید؛ با دو جلسه کوتاه، بیشتر این‌ها قابل اجراست. و اگر دارید از صفر پروژه اختصاصی می‌سازید، این تصمیم‌ها را از روز اول معماری کنید — بازسازی بعدی گران‌تر از ساختن درست است؛ راهنمای هزینه‌ی سایت با کدنویسی اختصاصی همین منطق را از زاویه پول باز کرده است. برای ارزیابی امنیتی دوره‌ای یا بررسی قبل از عرضه، از صفحه تماس پیام بدهید — همان‌طور که در این مقاله گفتیم، اول نقشه، بعد اصلاح.

منابع

پروژه‌ای تو ذهنته؟ بیا دقیقش کنیم.

درخواست مشاوره تخصصی